9 weken. Altijd de neus bij de grond en alles proeven. Hoort er bij. Zolang het onschuldig is, een blaadje, een grassprietje, mag het van mij; ze leert vanzelf wel dat niet alles eetbaar is. Om ons huis liggen grindbakken om het regenwater op te vangen. Ook in de tuin zijn boomspiegels gevuld met grind. Phien heeft er geen belangstelling voor. Maar de hoekige granietsteentjes van het laantje pakt ze zodra ze de kans krijgt op. Eerst lijkt het op een beetje kauwen en spelen. Tot ik het idee heb dat ze er eentje doorslikt. Ojee! Bij het volgende steentje probeer ik te ruilen voor een brokje. Dat lukt. Twee keer. De derde keer slikt ze het steentje gauw door voor ze bij me komt.
Zoeken op internet. Allemaal enge vehalen over stenen die in darmpjes blijven steken, hevige pijn en levensreddende operaties. Voorkomen dus. Aangelijnd over het laantje, gewoon geen kans geven er een te pakken. "Hoeveel heeft ze er al op?" vraagt manlief. Ik antwoord dat ik denk van drie.
De volgende ochtend in alle vroegte hoor ik een braakgeluidje vanuit de bench, gevolgd door een rammelend geluid. Zes stenen en een pruimenpit. Later nog twee stenen in de poep. Het ontmoedigingsbeleid moet nog maar even streng vol gehouden worden.