10 weken 

Mail aan Lidy:

We socialiseren ons suf. Omdat autorijden eerst geen succes was, (ongedurig, niet bang) gaan we elke dag een stukje in de auto. Dat gaat nu prima. Phien heeft alle wandelgebieden al opgesnoven (de eerste paar honderd meter dan natuurlijk). We zijn naar de markt geweest, naar een drukke weg, naar een fietspad, naar een zandverstuiving.
Ben met Inka vroeger naar zo'n Martin Gaus hondenschooltje geweest en daar hebben we weinig opgestoken. Een vervolgcursus zat er niet in: Menno werd ziek. Het ging best met Inka en met Phien ben ik op dezelfde manier aan de slag gegaan. Maar inderdaad, het contact met veel andere hondjes hebben we niet in scene kunnen zetten. En die neutrale kijk op ons hondje vind ik ook wel goed. Ik ga morgen daarom kijken bij een trainer van jachthonden.

Deze trainer heeft een website die me aanspreekt, kleine groepjes. Zijn vrouw zei over de gebruikte methode aan de telefoon: als je lichamelijk corrigeert, kun je wat mijn man betreft gelijk vertrekken!  http://www.dogwork.nl/ Kijk maar eens als je wilt. Of het echt clickertraining is weet ik niet. Ik 'clicker' met het brokjespijpje; vergelijkbaar effect.

'Kom voor' en 'zit' gaan prima, maar ik merk wel dat ze, als ze de kans krijgt, er onderuit probeert te komen. Ik oefen dan ook even niet meer los. Samen los rennen vindt ze leuk. Ze is altijd in mijn buurt, is me nu ook gevolgd. Is ze er even niet, dan is ze ondeugend of zit ergens te poepen. Slaapt heel lief in haar bench en al bijna een hele nacht. Wacht zo rond een uur of één zonder zeuren tot ik, slaapdronken, mijn kleren aan heb. Het woordje 'stabiel' is voor haar bedacht: paraplu, brullende motor, een deksel die uit mijn handen klettert: ze wordt er, na de eerste reactie, niet koud of warm van. Even schrikken van onweer, kijken naar mij (ik doe dan of mijn neus bloedt natuurlijk), en zittend op één bil hoort ze de volgende slag aan. Ik kan (uiteraard!) aan haar etensbak komen. Ik kan haar op haar zijleggen en nakijken op 'teken'; ik pluis dan haar hele vacht na, bij wijze van oefening. Maar voor haar spel heeft ze me eigenlijk niet nodig. Apporteren ziet ze de lol (nog) niet van in. Hoe ik ook stimuleer. Ze kan heel schattig eindeloos in de weer zijn met haar lappenbal, kussentjes, plaid en muis, ik kan alles 'afpakken' (los!) en enthousiast weggooien; ze pakt wel wat anders en speelt door. Ik hoop op de cursus te ontdekken wat ze leuk vindt. Ik wil zo graag meedoen! En... apporteren is toch wel handig: zelfs vanuit een rolstoel kun je je hond dan lekker laten rennen.

Op de foto: Phien die zichzelf al bij de fokker prima kon amuseren in haar eentje.