Mijn berichtjes worden minder. Dat wil niet zeggen dat ik niet meer met volle teugen geniet van mijn hondje. O nee, ze wordt meer en meer mijn maatje, zeker weten.

We ondernemen elke dag wel wat met haar. En vooral in nieuwe situaties kunnen we zien hoe snel ze zich aanpast. Ze is voor de eerste keer mee uit eten geweest. Ze hield zich keurig rustig, maar baalde van het tafeltje met een poot in het midden, waardoor ze niet, zoals altijd tijdens het eten, aan onze voeten kon liggen. Dus bleef ze zitten/staan, naast de tafel, de hele tijd en hield daar een complimentje van de eigenaar aan over.

We borduren voort op waar ik eerder over schreef. Ik krijg steeds meer vertrouwen in haar. Dat ze luistert op het juiste moment bijvoorbeeld. Dat wandelt rustiger en daardoor mag ze ook vaker los.
We hebben ervaren dat ze andere honden heel positief benadert. We lijnen haar, als een andere hond los loopt, dan ook niet meer aan. Terwijl ze dolt met dat losse contact, lopen wij door en luisteren gespannen tot we het rinkeltje van haar halsband horen en ze zich weer bij ons voegt, zonder dat we één keer hebben moeten roepen. Trots kijken we elkaar dan aan. Zo'n hond wilden we!

Een half jaar is ze. Het is nu zeker dat ze een prachtige rode vacht heeft en houdt. Mijn archief puilt uit van de foto's. Ze heeft gewisseld en een mooi stel tanden in haar bek. Ze is de beste maatjes met Mars, onze kater.

Het gaat goed zo. Dus: geen nieuws, goed nieuws!