Vast onderdeel tijdens de puppycursus. Alle hondjes netjes op een rij. De trainer komt langs. We hebben thuis al moeten oefenen met 'tanden laten zien'. Bij Phien geen probleem, we oefenen dat iedere dag. Net zoals het borstelen. Er ligt een reepje varkensoor op het randje van de tafel. Voor tandjes laten zien een brokje, voor netjes staan tijdens het borstelen een reepje. Het is al een heel ritueel. Zodra ze het grote oortjesblik hoort rammelen, wordt ze al enthousiast. Ik ook, heel overdreven pak ik een reepje en roep: borstelen ja leuk! Ik ben nu nog gauw tevreden. Als ze een aantal borstelslagen netjes stil staat, krijgt ze haar beloning. Het moet echt leuk zijn, zodat ze het, als er later echt wat te borstelen valt, ook geen probleem vindt.
Staan en betasten door die trainer is toch wel wat anders. Ik moet haar bij de halsband houden, terwijl er een paar handen aan haar lijf zitten en die ze bovendien niet kan zien. De trainer speelt dan natuurlijk voor dierenarts, of hondentrimmer. Het is reuze handig als je hond netjes blijft staan tijdens wat voor handeling dan ook. Opeens gilt Phien het uit. We schrikken allebei. "Wat was dat nou?" vraag ik. De trainer haalt zijn schouders op. "Ik probeer het nog een keer, maar dan zachtjes."
Weer reageert Phien op een plek, net naast de wervelkolom, halverwege.
"Iets gemerkt?" vraagt hij.
"Helemaal niets," zeg ik, "naar de dierenarts?"
Dat vindt hij ook niet nodig. Volgende week weer 'controle'.
Op weg naar huis in de auto weet ik het opeens. Die verdraaide bietenmolenslinger!