We proberen Phien op te voeden tot een prettige huishond. We hebben geen behoefte aan tentoonstellingen, hondenclubs of cursussen. We willen een hond die komt als je roept, een maatje om lange wandelingen mee te maken waarbij de hond zoveel mogelijk los loopt, een hond die 's avonds lekker tegen je aankruipt op de bank.
Rond de 15e maand begon ik te merken (want ik ben de eigenlijke opvoeder) dat Phien zich probeerde te onttrekken aan mijn 'leiderschap'. Niet tijdens de wandelingen, daar luisterde ze perfect. Eén keer roepen was voldoende. Nee, het probleem ontwikkelde zich thuis. Rond het huis loopt ze lekker los, maar als ik in die tijd naar binnen wilde, weigerde ze te komen. Het was veel te leuk buiten! Soms lukte het met een koekje, soms kon ik haar pakken, maar dat had ze steeds sneller door. Koekjes kwam ze niet meer halen en ze bleef op een armlengte bij me vandaan. Dat had als resultaat dat ze vast moest liggen als we bijvoorbeeld later op de dag weg wilden, omdat we niet het risico konden lopen dat we haar niet te pakken kregen.

Soms ging ik naar binnen en bespiedde ik haar van achter het raam. Ze rende dan als een gek rondjes om het huis, alsof ze daarmee alle deuren in de gaten hield. Zolang ik binnen was, wist ze immers waar ik was. Geen probleem toch?

Ik zocht natuurlijk op internet, maar alles wat ik las werkte met belonen en daar trapte onze slimmerd niet in.

Al bijna rijp voor een hondentherapeut dacht ik terug aan de puppycursus: hondje naast leren lopen, eerst aangelijnd en dan de lijn loslaten. Hondje denkt nog aangelijnd te zijn en loopt netjes door.

Phien kreeg een tuigje om van voorganger Inka en met een lange lijn eraan. Zo mocht ze los naar buiten. Het commando 'voorkomen' gaf ik de eerste keer met mijn voet op het einde van de lijn. Ik hoefde niet af te dwingen: ze luisterde perfect en direct.

Ze heeft een week met de lange lijn gelopen, daarna een week met alleen het luistertuigje.

Daarna was de strijd gestreden! Ze komt weer binnen als ik dat wil!