Phien wil niet in de bench 's avonds. Ze maakt allerlei ontwijkende manoeuvres, gaapt, rekt zich uit en kijkt best zielig. Met lieve woordjes en een lekker hapje lukt het uiteindelijk toch. 's Morgens denk ik het probleem te zien. Als ze zit, komen haar oren tegen de bovenkant. Ze kan niet meer gewoon rechtop zitten wachten tot ik aangekleed ben en gaat liggen. Ik prijs die handeling overdreven. Goed zo Phien, netjes af! Ze hoeft er tenslotte alleen maar in om te slapen en ik slaap erg rustig in de wetenschap dat ze niet door het huis kan spoken in het holst van de nacht. En dan samen met Mars, die de hele nacht in en uit klept.

De volgende avond wordt het allemaal nog lastiger. Ze neemt, na een heleboel aanmoedigingen, een soort aanloopje. Daarbij raakt haar rug de bovenkant van het deurtje. Het is nu wel duidelijk: ze wordt te groot voor deze bench.

De volgende morgen breken we het ding af en halen een hondenmatras van zolder, erfenis voor Phien van Inka zaliger. Ze bekijkt het allemaal met veel interesse. Ik leg haar benchmatrasje erop voor een vertrouwd eigen geurtje en geef haar een lekker kluifje op haar nieuwe bed.

Die avond volgt ze oplettend de 'normale' gang van zaken. Laatste plasronde, sprei van het bed, kluifje op het nachtkastje, nog even knuffelen. 'Kom Phien, lekker slapen.'

Ze pakt het kluifje aan en rent er mee naar haar vertrouwde bed in de keuken. We doen het licht uit en wachten af. Even later zachte pootjes om het bed en even later een diepe zucht.
Vanaf dat moment zal ze netjes op het bed slapen en er 's morgens braaf op wachten tot ik aangekleed ben om haar uit te laten. Alsof de bench er nog om heen staat. Hoe Mars ook zijn best doet haar te verleiden tot ondeugend gespook, 's nachts krijgt hij nul op rekest!