Het viel vooral op toen ik het veld opkwam voor de puppycursus. Wij, hondenbazen, hadden elkaar twee weken niet gezien, omdat de vorige les was uitgevallen door ziekte van een aantal baasjes. De ach's en och's klonken over het veld. De honden zitten in een groeispurt, dat is wel duidelijk.

Veel bloed bij het stoeien: ze zijn allemaal volop aan het wisselen. We houden Phiens gebitje goed in de gaten, vanwege het 'onderoverbijten'. (Zie hogerop) Het ziet er goed uit allemaal.

Thuis had ik me op moeten peppen om weer te gaan. Het gaat best lekker met Phien. Ik had niet het idee nog veel te kunnen leren op de cursus. We gaan toch niet door met vervolglessen, denk ik. We willen een wandelhond, die goed luistert en ons in de gaten houdt. Dat hebben we al aardig bereikt. We moeten nog wel schaven, bijvoorbeeld bij het passeren van fietsers, maar daar reageert ze met jeugdig enthousiasme op en niet 'verkeerd'. Dat komt wel goed.

Eenmaal op het veld heb ik toch wel weer wat opgestoken. Ik geef geen waarschuwing voor een correctie, constateer ik, als de trainer er een andere cursist op wijst. Bijvoorbeeld bij het plotseling van richting veranderen. Ik bouw dat gelijk in en het werkt prima. De cursus toch maar netjes afmaken dus.