We lopen veel langs kanalen op het moment. Zijn hier gelukkig veel. En opgenomen in een hoger plan dat natuurgebieden moet verbinden in Nederland. Oude kanalen, ooit gegraven voor de afvoer van turf, liggen nu, met begroeide oevers en een landelijk zandpad er naast, mooi te wezen in het Westerwoldse landschap. Phien kan hier heerlijk loslopen. Het is overzichtelijk, geen verkeer, geen fietsers. We oefenen het 'bij de baas komen' heel veel. En als ze te ver vooruit loopt, draaien we om en lopen een stukje terug, tot we haar aan horen komen stuiven. Ze houdt ons goed in de gaten.
Dat is wat we willen. Een hond die komt als het moet, lekker mag rennen als het kan en zonder trekken aan de riem kan lopen als dat laatste niet verantwoord is.
Dus hebben wij ons huiswerk voor de puppycursus niet gedaan. We hebben niet geoefend: los naast de baas lopen en dan aan de kuit. Hebben we niet nodig, dus dat bouwen we niet in.
De trainer snapte dat gelukkig. Als er maar over nagedacht is, zei hij.

Plotseling wordt de stilte verstoord door een hoop geblaf. Aan de overkant van het kanaal twee honden die niet blij zijn met de aanwezigheid van Phien. Onze dame kijkt eens naar dat drukke gedoe. Gaat er dan eens uitgebreid voor zitten. Wij lopen door, zonder iets te zeggen. Daar is ze al weer bij ons. Triomfantelijk kijken we elkaar aan. Brokje verdiend!