Eindelijk is het dan zo ver! We hadden haar al een paar dagen eerder in huis kunnen hebben, maar omdat er een familiedag gepland stond, al lang vastgelegd voordat er sprake was van een pup, hebben we haar komst even uitgesteld. Het leek ons niet goed voor een pup, die net in een nieuwe omgeving is, om ook nog eens met zoveel mensen geconfronteerd te worden en van hand tot hand te gaan.
Over haar thuiskomst en de eerste dagen schreef ik een stukje voor Handdruk, tijdschrift, uitgave van de Vrienden van het UMCG.

Het is de vierde dag, ’s morgens 6.30 uur. Phien is wakker, ik dus ook. Phien is uitgeslapen, ik dus niet. Ze rent rond met van alles en nog wat en zo te zien allemaal speelgoed. Ik drink mijn sterke koffie en hoop dat ze zo weer een van haar hazenslaapjes gaat doen, zodat ik me nog even opzij kan laten vallen op de bank. Omdat ik de opvoeding van deze pup op me neem, als ‘stabiele altijd aanwezige factor’, slaapt Menno nu lekker uit. Dankbaar pak ik even later nog een kwartiertje.
Phien slaapt ´s nachts in een kamerkenneltje naast ons bed, aan mijn kant. Zodat ik direct hoor wanneer ik snel wat kleren aan moet trekken. Om een vreugdeplas te voorkomen, haal ik haar dan zonder woorden uit de bench, om haar vervolgens even buiten te zetten. En dat twee, soms drie keer per nacht. De eerste nacht leverde het opsluiten in de bench ons steeds een concert op van een half uur. De tweede avond jammerde ze een halve minuut en gisteravond viel ze gelijk tegen mijn hand in slaap. Dat geeft hoop voor de toekomst; ze heeft kennelijk snel iets door. Prettig, want er valt nog veel te leren. Dat mijn kussens iets anders zijn dan de grote knuffelbeesten die bij de fokker in de kamerkennel lagen. Met grote hardnekkigheid blijft ze de kussens van de keukenstoelen trekken. Maar ik ben hardnekkiger! Dat waterbakken, die de pups  als verkoeling kregen om mee te spelen, niet hetzelfde zijn als haar drinkbak in de keuken. Daar loopt ze standaard iedere keer na het drinken dwars door heen. Dat haar handdoek met nestgeur, meegekregen van de attente fokker, haar niet het recht geeft onze handdoeken uit de badkamer mee te slepen naar haar mand. En dat zijn nog maar een paar voorbeelden… We wilden leven in de brouwerij, nou dat hebben we!

Afgelopen maandag hebben we haar opgehaald. Achter in de auto sloten Phien en ik een pact. Met haar kop in mijn nek piepte ze al haar onzekerheid de wereld in, maar luisterde ook naar mijn geruststellende woorden. Dat het best leuk zal gaan worden bij ons, dat ze een eigen plaspad zal krijgen, dat we vaak naar Ter Wupping zullen gaan. Met een diepe zucht valt ze uiteindelijk op mijn schoot in slaap om de eerstvolgende dagen haar slaapjes alleen nog maar te willen doen op mijn voeten, waar ik ook ben. Onvoorwaardelijk vertrouwen. Vanaf mijn voeten verkent ze de wereld. Letterlijk. Als ze schrikt van een krassend geluid vlak boven haar in de boom, kijkt ze vanaf die voeten beurtelings naar de wegvliegende eksters en naar mij. Niet eng? Dat peilen ken ik nog van onze vorige hond en dat is kenmerkend voor het ras, de Tervuerense Herder. Dat baasgerichte, het zit er duidelijk weer in.
Relaxed, weer met haar kontje op mijn tenen, kijkt ze zonder angst in de drukke dorpsstraat naar langsrijdende auto’s, vrachtwagens en trekkers met rammelende werktuigen er achter en snuffelt verheerlijkt in de lucht na het passeren van een kadaverauto: dat is genieten!
Ook nu ligt ze op mijn voeten. Werken kan alleen tijdens de hazenslaapjes. Of als ik denk dat ze slaapt. Gisteren zag ik een van de luidsprekers van mijn computer over mijn bureau schuiven. Slaapgebrek, was mijn eerste reactie. Het bleek Phientje te zijn die onder mijn bureau aan de snoertjes zat. Alle snoeren zijn nu vastgeplakt of er staat iets voor. Ik heb ook maar gelijk een slaapplek ingericht in mijn kamer. Dank je vrouwtje, lekker als ik even wil kluiven op de buffelhuid, maar slapen doe ik voorlopig nog op je voeten.

Goed, tot zover. Ze slaapt nog steeds, heel onschuldig. Maar zo dadelijk is haar batterijtje weer opgeladen . Ben benieuwd wat ze dan weer gaat bedenken.