Slapen in de bench gaat prima, maar eenmaal wakker valt het wachten zwaar. Ik laat Phien pas los als ik zelf aangekleed ben. Ongeduldig jankend zit ze die tijd uit. Ik negeer haar (zo staat het in de boekjes) en zonder wat te zeggen open ik het deurtje en loop snel naar de deur. Meestal houden we het dan droog tot op het grasveldje. Daar begroet ik haar en de nieuwe dag dan uitbundig. Want je bent gelijk klaarwakker met zo'n pup.

Op een ochtend, Phien nog in de bench, ik met één been in een broekspijp, ineens een vreselijk gejank. Beest in nood, duidelijk. Menno die nog in bed ligt, springt eruit en sprint naar Phien. Phien heeft in haar ongeduld in de spijlen gehapt. Omdat haar reactie was: bek dicht en terugtrekken, zit ze vast om twee spijlen. Menno probeert haar bekje open te trekken en haalt zijn handen open aan de vlijmscherpe tandjes. Al het bloed maakt het nog heftiger en het gegil is oorverdovend. Het lukt ons gezamenlijk haar bek te openen en haar terug te duwen. Met de staart tussen de poten kruipt ze achterin de bench. Haast hebben we niet meer, van angst heeft ze al in de bench geplast.

"Nou, die krijgen we daar vanavond niet meer in," voorspel ik.
Maar 's avonds gaat ze gewoon weer netjes de bench in. Alleen 's morgens is er wat veranderd. Ze wacht keurig zittend zonder één kik te geven tot ik haar kom halen. Je kunt het helaas niet in scène zetten, maar anders zou ik het iedereen aanraden!