Ik blijf ze prachtig vinden: vliegenzwammen. Geen herfst is compleet zonder ze. Ik las eens dat ze graag groeien in de buurt van berken en vanaf dat moment vond ik dat ze dan ook bij onze berken zouden moeten staan. Zo maar uit het bos halen zou ik nooit doen, maar toen ik een losse hoed vond, midden op een wandelpad, misschien wel geplukt door kinderen of domme volwassenen, dacht ik: dit is mijn kans. Ik wikkelde de hoed behoedzaam in een zakdoek en thuis legde ik hem met de plaatjeskant bij de voet van een berk.
Jaren gebeurde er niets. Tenminste, dat dacht ik. Maar ondergronds voltrokken zich de voorstadia voor de imposante eerste verschijning. En iedere herfst steken steeds meer vliegenzwammen de kop op, in een al maar grotere kring rond de boom waar ik ze 'zaaide'.
En elk jaar ben ik weer onder de indruk. Samen met de bessen van de Cotoneaster en Sorbus vormen zij een gloedvolle afsluiting van het warme seizoen. Lekker nog even nagloeien.