Op het moment dat ik de column schreef voor OOK nr. 11 ging dat gewoon over een klein meisje dat haar moeder soms tot wanhoop dreef en daardoor herinneringen bij mij opriep aan mijn eigen opvoedperikelen. Kort daarna laaide in de media de discussie op over de 'corrigerende tik', het wel of niet structureel gebruiken van een tik als opvoedmiddel.
Wat is uw mening daarover?
Bent u principieel tegen slaan? Vindt u dat een tik op de vingers geen kwaad kan om een verbod kracht bij te zetten? Is een tik begrijpelijk als uiterst middel?
Laat het mij weten. Misschien kunnen we er dieper op in gaan in een artikel.