In de laatste OOK (nr. 9 augustus/september, blz. 32) staat mijn artikel over vrouwen die heel blij en enthousiast begonnen aan een nieuwe fase in hun leven: het omaschap. Door allerlei onvoorziene omstandigheden binnen de familie, kwamen daar sluipenderwijs steeds meer taken bij.

Het bleek heel moeilijk te zijn daar nee tegen te zeggen. Oppassen is toch leuk? Je wilde toch graag oma worden? En: het spreekt vanzelf dat je als dochter inspringt als je ouders hulpbehoevend worden. Ze hebben toch ook altijd voor jou gezorgd? En als de taken te zwaar worden, wat stoot je dan af? Ze zijn je allemaal even lief!

Ik stuitte op veel stil verdriet, vrouwen die wel wilden praten, maar anoniem wilden blijven. Zich schaamden voor het feit dat ze zich ongelukkig voelden in hun rol. Vooral vrouwen zonder werk buiten de deur komen het meest in de sandwich te zitten. Ze hebben, vinden ze zelf, geen goede reden om te weigeren. Ze worden door anderen al snel egoïstisch gevonden.

Anja van Klaveren, GZ psycholoog uit Groningen, stelde een stappenplan op, om op een voor iedereen prettige manier weer ruimte te creëren voor jezelf. Want: "Als je nooit iemand te kort wilt doen, doe je jezelf te kort!" Aldus Anja. www.gezondvangeest.nl